De rechterkant van het bed en waarom vrouwen me ineens irriteren

De laatste dagen merk ik dat ik me irriteer aan vrouwen. Niet een beetje, nee een boel. Ik irriteer me omdat ik vind dat ze moeilijk doen, niet uitspreken wat er echt is, niet doen wat ze zeggen. Of vreselijk emotioneel doordraven in een soort heksenjacht op mannen.

Het valt me op. Ik reageer gewoonlijk niet snel geïrriteerd, kan het meestal wel onder de paraplu van compassie en begrip opvangen en liefdevol omarmen. Er soms lekker om grinniken. Maar nu dus niet. Ik kan natuurlijk gewoon besluiten dat de vrouwen hieraan schuldig zijn, dat het allemaal aan hen ligt. Maar ik weet dat dat zelden (nooit?) de werkelijkheid kan zijn. Waarom raken ze me ineens zo?

Terugkijkend op de afgelopen weken zie ik dat er nogal wat gebeurd is. Met Compadres op het Eigenwijs festival gestaan en daar veel in de mannenenergie geweest. M’n lief die vervolgens 2 weken weg is, waardoor ik veel met mezelf ben. Zelf de keuzes moet maken wat ik wil, ga doen, niet ga doen. Er is er immers nu maar één die de initiatieven kan nemen en dat ben ik zelf.

Daarna weer samen zijn we snel het Hieros Gamos festival ingedoken. Wederom dagen lang in de polariteit van man/vrouw, mezelf ook nog eens extra sterk neergezet hebbende door voor de mannen, samen met m’n broer, een workshop te geven en als letterlijk vuurwerk de vuurloop te doen. De vuurloop waarbij ik mijzelf een meditatie zie geven voor 52 krachtige prachtige mannen. Letterlijk in het midden van de cirkel sta, het middelpunt van een mannencirkel ben en voel hoe ik sta. Stevig, aanwezig, helder. Wat een moment! Zo’n moment volgt snel daarna nog een keer, wanneer ik als eerste voor het vuur sta. Niemand die me voorgaat, niemand die zegt ‘ga maar’. Nee, het is aan mij om te beslissen, het is aan mij om mezelf toestemming te geven om te lopen. Ik voel de druk die ik zelf creëer want er staat immers een grote groep achter me te wachten. Ik voel de hitte van het vuur, ik hoor de gedachten voorbij stromen. Gedachten van angst, van vertrouwen, van ongeduld, van rust. En dan voel ik mijn lijf naar voren bewegen, het vuur me roepen, en ik loop. Ik loop op mijn eigen ja, mijn eigen toestemming, mijn innerlijk weten. Aan de overkant is er een stille explosie, extase. Ik voel mijn doen in mijn zijn vallen en oh wat voelt dat rustig en sterk. Ik kom thuis in mijzelf en geniet!

De dag erna volgt een prachtige rituele samenkomst met de vrouwen en de hereniging met m’n lief. Ineens komt ‘de plek van de man’ ter sprake. “Ik hoor links van jou” hoor ik mijn lief zeggen. Ze had een familie opstelling gedaan waarin dat was benoemd. En ik besefte me dat ik dat recent ook van iemand anders hoorde. Niks nieuws maar het kwam nu anders binnen. De plek van de man is rechts van de vrouw! Maar wacht, ik loop heel vaak links. Sterker nog, ik lig in bed altijd links, in al mijn relaties vanaf mijn 21ste al! Het fascineert me, houd me bezig.

Thuis gekomen besluiten we dat we het ‘recht’ gaan zetten. Nadat m’n lief 4 dagen bij een vrouwenworkshop is geweest (weer polariteit!) draai ik de matrassen om, de kastjes om. Zelfs de indeling bij de wastafel zetten we ‘recht’. Het is even wennen maar voelt tegelijk goed, helder.

En daarmee begon de irritatie. Ik merkte dat ik anders reageerde op ‘de vrouwelijke eigenaardigheden’. Zoals gezegd kan ik ze dan collectief stom gaan vinden, maar het is veel interessanter voor mij om naar binnen te kijken. Wat is er daar gebeurd, wat wordt er aangeraakt? Alles wat ik hierboven schreef begint te dagen. En dat ik mijn plek als man ben gaan innemen. Mijn plek, daar waar ik al die jaren niet was. Ik zie dat ik er als klein jochie van ben weggerend. Mede ook omdat mijn moeder me ooit op mijn seksualiteit aansprak en ik me in dat stuk vervolgens teruggetrokken heb. Het ‘ik ben een man’ ben gaan verbergen. Om te kunnen zijn met mijn dominante moeder ben ik op de vrouwen plek gaan staan want dan hoefde ik niet met haar te wedijveren. Logisch dus dat ik zo makkelijk met meisjes kon omgaan. Die plek was relatief veilig, ik kon me makkelijk aanpassen, pleasen en als verkapte vriendin gedragen. Maar ondertussen kon ik mijn eigen manzijn maar lastig pakken. Mag mijn mannelijkheid er zijn, mag ik er zijn? De goedkeuring van mijn vader heb ik daarin nooit ervaren, het onderdrukken van mijn levenslust door mijn moeder des te meer. En de verwarring is jarenlang gebleven.

Nu is het anders, ik lig immers rechts in bed en dat was mijn keuze. Ik lig en sta nu op de plek van de man en ik ging de mannen voor door het vuur. En ik merk dat het me raakt. Ik voel een angst voor veroordeling door het vrouwelijke van mijn mannelijkheid. Iets van ‘ik kan het nooit goed doen’. Mijn logische hoofd raakt in paniek als het de onderliggende gevoelens van mijn keuzes onder woorden moet brengen. Het snapt het zelf niet, binair en analoog zijn zulke verschillende werelden. Hierin herken ik mijn eindeloze onrust, dat ik nooit genoeg bevestiging kon ontvangen om te ontspannen in ‘goed genoeg zijn’, juist omdat ik vanuit logica mijn eigen gevoelens niet vertrouwde. Altijd moest ik mijzelf bewijzen en moest de goedkeuring van buitenaf komen. “Waar wacht je nog op” zegt mijn therapeut dan, “goedkeuring van je ouders ga je niet meer krijgen, geef het aan jezelf”. Hij heeft gelijk, die goedkeuring kan ik alleen mijzelf geven. En het is ook nodig want anders blijf ik in dit verlammende afwachten en eindeloos niet goed genoeg zijn hangen. Het mannelijke en het vrouwelijke mogen zich in mij verenigen! Het doen en het zijn horen bij elkaar. En ik omarm mijzelf met alles wat en wie ik ben en lig heerlijk rechts in bed! Aho!

Warme groet,
Sjaak

Polyamorie – wat is dat?

Houden van meerdere mensen. Zo simpel is de betekenis van polyamorie. Poly (Grieks) = meerdere, amorie (Latijn) = liefde. Het woord zelf is dus al polyamoureus: een samensmelting van twee talen, van twee culturen.

Natuurlijk houden we allemaal van meerdere mensen: onze partner, onze ouders, vrienden, onze kinderen... En toch word het anders als we in een liefdesrelatie van meerdere mensen gaan houden. Als we werkelijk liefde voelen voor meerdere mensen. Kunnen we in meerdere liefdesrelaties tegelijkertijd zijn? Hoe zit het dan met jaloezie? Past dat wel in je agenda? Zoek je dan niet gewoon ‘buiten de deur’ wat je thuis niet kunt krijgen?

Het antwoord verschilt van persoon tot persoon, van koppel tot koppel. Er is geen goed of fout, het één is niet beter of vrijer of verlichter dan het ander. Voor ons, Sjaak ern Kersti Afrodite, geldt dat wij inderdaad ‘polyamoureus’ leven. Dat wij een dynamische relatie hebben, waarin voor intimiteit (en dus ook seks) met anderen ruimte is, als dat zo voelt.

Polyamorie, hoe ziet dat eruit?

Dat kan meerdere uitingsvormen hebben in ons geval: samen intimiteit beleven met anderen (bv. een ander koppel, of met één iemand), en ook apart van elkaar.

In feite maakt de uitingsvorm niet zoveel uit; het is namelijk niet een doel op zich voor ons om seks te hebben met anderen. Als er al een doel is, gaat ’t ons om ware verbinding. En dan bedoelen we: authentiek, tot in de kern, kwetsbaar, krachtig – zijn zoals je bent in het moment, niets verstoppen of achterhouden. Jezelf helemaal laten zien.

Wij zijn dolgelukkig met elkaar en houden zielsveel van elkaar. We komen niks tekort in onze relatie. En er is zo’n constante stroom van blijheid en liefde, dat deze overvloedsbeker overstroomt. Wij willen onze liefde delen, niet in een hokje achter gesloten deuren “alleen voor ons” houden. En dat delen doen we op vele manieren: in onze families en vriendschappen, door ons huis open te stellen voor vrouwentempels, mannengroepen, koppelsretraites, knuffelworkshops, lieverds die even op adem willen komen. En dus ook op het vlak van intimiteit en seksualiteit.

Hebben wij meerdere liefdesrelaties naast elkaar? En hoeveel dan?

Ha, dat is best lastig te beantwoorden – kun jij zeggen hoeveel vrienden je op dit moment hebt, met hoeveel mensen je diepgaand contact hebt?

Kortom: het varieert. We hebben anderhalf jaar geleden een poos een vriendin gehad, samen. Toen hadden we er geen intimiteit naast. Momenteel beleven we wel eens seksuele verbinding met anderen – samen en ook apart van elkaar, met zo’n 2 à 3 andere mensen.

Het toffe van komen uit overvloed (in plaats van tekort), is dat we in verbinding met anderen niet per se seks hóéven. Dus als ’t de ene keer wel gebeurt en de andere keer niet, en we zelfs niet weten of er nog eens seks zal zijn – telt diegene dan mee?

We vinden dat eigenlijk ook niet zo heel interessant – wij houden van leven in overvloed, in liefde, in innerlijke verbinding met onszelf en met elkaar. Wat er van daaruit ‘buiten’ ontstaat, is een reflectie van hoe ’t er ‘binnen’ voor staat. Het gaat ons om de kwaliteit, het gevoel, en niet om de vorm.

Polyamorie – wat is daarvoor nodig? En zijn wij nooit jaloers?

Wat bij ons absoluut een basis vormt voor veilig exploreren, is onze relatie. Wij zijn elkaars primaire partner, we zijn getrouwd, we zijn toegewijd aan onszelf en aan die supersterke heerlijke reflectie van ons eigen licht: de ander. We hebben allebei heel wat bagage en ervaring op het vlak van persoonlijke ontwikkeling, zijn eerlijk naar onszelf en elkaar en kunnen onszelf dragen. Jezelf kunnen dragen is in onze visie echt een voorwaarde om zoiets als een open relatie aan te gaan. Anders leidt ’t zeer waarschijnlijk tot een hoop projecties, boosheid, verdriet en ellende.

Ja, we zijn soms boos of gekwetst of verdrietig als de ander met een derde intiem is geweest – maar dat betekent niet, dat de ander daar dan maar mee op moet houden zodat de één zich beter voelt. We gaan ‘negatieve’ gevoelens niet uit de weg, wij kiezen ervoor het leven vòl te leven en daar horen dit soort gevoelens absoluut bij. Het gaat voor ons over verantwoordelijkheid nemen voor jezelf. In vol bewustzijn doorvoelen wat er werkelijk aan de hand is.

Kersti Afrodite:

“Sjaak ging een keer naar een andere vrouw, en ik bleef thuis, voelde me niet zo lekker. Toen ontstak er een grote woede in mij: ‘hoe kan hij dat máken?! Waarom gaat hij nou weg?!’ Tsja, en op zulke momenten in mijn constante training in liefdevol bewustzijn wel heel erg fijn. Ik word namelijk niet 100% overgenomen door zo’n gevoel, ik kan erbij blijven. En daardoor ontdekte ik al snel, dat er onder die woede een hoop verdriet zat. ‘Ik hoor er niet bij’, fluisterde een klein meisje in mij. ‘Zij beleven samen iets moois en ik sta erbuiten’.

Aha. Die ken ik, er niet bij horen. Gepest op de middelbare school, anders dan de anderen zijn. Ik ging nog eens verder terug voelen, vroeg me af wanneer de allereerste keer was dat ik dit ‘ik hoor er niet bij’ voelde in mezelf. En ik kwam uit bij een heel klein Kersje van 2 ½ die net een babyzusje had gekregen. Babyzusje lag bij mama op schoot aan de borst, en Kersje drentelde wat rond in de kamer, rommelend aan kastjes en laatjes. Verongelijkt en verdrietig: ze hoorde er niet bij, babyzusje lag op mama’s schoot en werd door haar gevoed. Kersje mocht er niet bij.

Ja, en toen ik dat kleine meissie had gevonden, heb ik haar meegenomen een warm bad in. Heb ik als de meest liefdevolle moeder die ik maar kan zijn, haar vastgehouden (handen op mijn hart). Lieve woordjes gefluisterd naar haar. Liedjes opgezet die hielpen om te huilen en te koesteren (Songs for the Inner Child van Shaina Noll).

Dus op die manier heb ik een heel stuk mogen helen – DANKZIJ Sjaak die naar een andere vrouw ging. Jaloezie werd zo razendsnel gekeerd naar dankbaarheid.”

Verder merken we ook, dat allerlei onderliggende gedachten omhoog komen die als zeepbellen uiteen spatten. Het blijkt gewoon ècht niet waar te zijn. Voorbeeld: ‘maar als hij/zij zijn/haar liefde al aan een derde gegeven heeft, is er niet genoeg meer over voor mij’ – nope. De liefde wordt eerder groter, rijker, gevarieerder. Onze relatie wordt erdoor gevoed, geïnspireerd, in plaats van verminderd of verkrampt.

En we gunnen het elkaar. Gunnen de ander, te genieten van het leven. Te genieten van intimiteit. De krachtige, speelse energie die seksuele energie is, te laten stromen. Waarom moet dat per se met mij? Altijd en exclusief? We komen op die manier ook allerlei collectieve conditioneringen tegen ‘dat hoort niet, dat doe je niet, je brengt je relatie in gevaar, je bent een slet.’ En die transformeren we.

We vinden het fijn om contact te hebben (zo dat er niet al is) met ‘de derde’. Diegene is immers een sister of brother, geen ‘concurrent’. Dat mijn geliefde haar/hem kiest, zegt voor mij dat het een prachtig mens is. En dat blijken deze mensen ook te zijn, wat heerlijk dan om even te bellen of te chatten over de ervaring die zij/hij beleefd heeft met mijn geliefde. We ontmoeten in deze mensen eigenlijk nooit anders dan diep respect voor het feit dat we onze geliefde ‘delen’, en soms ontstaan daar warme vriendschappen uit.

EHBP – eerste hulp bij polyamorie

Onze ervaringen met polyamorie willen we graag beschikbaar gaan maken voor andere koppels en singles die zo leven of willen gaan leven. Worstel je ergens mee op dit vlak, of vind je het fijn hierover uit te wisselen met gelijkgestemde zielen: binnenkort komen er praatavonden aan over dit onderwerp – en we beloven je: dan mag je ons àlles vragen. Het hemd van het lijf J

Onze intimiteitscoaching (zie http://www.desideratum.nl/intimiteitscoaching) kan ook specifiek hierop gericht worden, als jullie dat willen.

Houd onze website in de gaten!